علىّ بن أميّة بن خلف ، از بنى جمح . عاص بن منبّه بن حجّاج ، از بنى سهم . اينان همه در بدر كشته شدند و خداى متعال دربارهء ايشان آيه‌اى نازل كرد [ 1 ] . آغاز گشايش چون رسول خدا ديد كه خود با عنايت پروردگار و حمايت عمويش « أبو طالب » از آزار و شكنجهء قريش آسوده است و به عافيت مىگذراند ، امّا اصحاب بىپناهش سخت گرفتار و در فشارند و نمىتواند از ايشان حمايت كند . به آنان گفت : « كاش به كشور حبشه مىرفتيد ، چه در آنجا پادشاهى است كه نزد وى بر كسى ستم نمىرود ، و آنجا سرزمين راستى است ، باشد كه خدا از اين گرفتارى براى شما فرجى قرار دهد » . پس جمعى از مسلمانان كه از فشار و آزار دشمن به ستوه آمده بودند ، رهسپار حبشه گشتند ، و اين نخستين هجرتى بود كه در اسلام روى داد . نخستين مهاجران حبشه در ماه رجب سال پنجم بعثت و سال دوم اظهار دعوت يازده مرد و چهار زن مسلمان به سرپرستى « عثمان بن مظعون » [ 2 ] پنهانى از مكّه گريختند و سواره يا پياده خود را به بندر « شعيبه » رساندند ، و از آنجا به وسيلهء دو كشتى بازرگانى كه در همان ساعت آمادهء حركت بود با نيم دينار كرايه رهسپار كشور مسيحى مذهب حبشه شدند . قريش تا كنار دريا آنان را تعقيب كردند ، اما موقعى به ساحل دريا رسيدند كه مسلمين رفته بودند .

--> [ 1 ] - سورهء نساء ، آيهء 97 . ( ر . ك : سيرة النبى ، ج 2 ، ص 283 . ترجمهء تاريخ يعقوبى ج 2 ، ص 385 . امتاع الاسماع ، ص 20 . [ 2 ] - ر . ك : سيرة النبى ، ج 1 ص 345 .